Historia odzieży

Skąd się wzięły miedziane nity na kieszeniach dżinsów

· 3 min czytania

Dżinsy mają nity, bo krawiec Jacob Davis wbił nity od końskich derek w narożniki kieszeni spodni roboczych, które ciągle się tam darły, a 20 maja 1873 roku on i Levi Strauss & Co. otrzymali na to patent.

W tym poradniku
  1. Dlaczego dżinsy mają nity?
  2. Kto pierwszy założył nity na spodnie?
  3. Dlaczego Davis potrzebował Leviego Straussa?
  4. Czego dotyczy patent z 1873 roku?
  5. Czy pierwsze nitowane spodnie były z denimu?
  6. Co nit robi, czego nie zrobi szew?

Dlaczego dżinsy mają nity?

Bo spodnie robocze ciągle darły się w narożnikach kieszeni, a krawiec naprawił je metalem. Miedziane nity na dżinsach zaczęły się jako naprawa konkretnej usterki, a nie jako ozdoba.

Narożniki kieszeni to miejsca, które dostają najmocniej: wkładane ręce, wkładane narzędzia, ciężar noszonych rzeczy ciągnący otwór w dół. W wytrzymałych spodniach roboczych z lat siedemdziesiątych XIX wieku właśnie tam puszczały szwy. Nity przechodzą metalem przez wszystkie warstwy dokładnie w tych punktach i to wytrzymało.

Nity na dzisiejszych dżinsach siedzą w tym samym miejscu z tego samego powodu: na końcach każdego otworu przedniej kieszeni, tam, gdzie działa naprężenie.

Kto pierwszy założył nity na spodnie?

Jacob Davis, krawiec z Reno w Nevadzie. Według relacji samej firmy Levi Strauss & Co. żona robotnika poprosiła go około 1870 lub 1871 roku o spodnie robocze, które się nie rozpadną.

Davis wziął miedziane nity, których używał do końskich derek, i wbił je w narożniki kieszeni, a także u dołu rozporka. Relacja National Archives z jego późniejszych zeznań datuje pierwsze nitowane spodnie na styczeń 1871 roku i umieszcza nity od derek na jego stole.

Pomysł w ogóle nie wziął się z odzieży. Przyszedł z innego wyrobu na tym samym warsztacie, który miał ten sam problem, pasek pod obciążeniem, i gotowe rozwiązanie.

Dlaczego Davis potrzebował Leviego Straussa?

Bo chciał patentu, a nie było go stać na opłatę za zgłoszenie. Napisał więc do człowieka, od którego kupował materiał, Leviego Straussa, i zaproponował, żeby wystąpili o patent razem.

Strauss był dostawcą, a nie wynalazcą. Wniósł środki na zgłoszenie i firmę, która potem te spodnie produkowała. Ta współpraca zamieniła warsztatową naprawę w produkt.

Czego dotyczy patent z 1873 roku?

To patent nr 139 121 zatytułowany „Improvement in Fastening Pocket-Openings", czyli ulepszenie mocowania otworów kieszeni, udzielony 20 maja 1873 roku Jacobowi Davisowi i Levi Strauss & Co.

Tytuł dokładnie mówi, co było nowe. Nie nowe ubranie, nie nowa tkanina, nie nowy krój, tylko sposób mocowania otworów kieszeni, żeby się nie darły. Davis później kierował produkcją firmy w San Francisco.

FaktSzczegóły
WynalazcaJacob Davis, krawiec, Reno, Nevada
Pierwsze nitowane spodnieStyczeń 1871, według relacji National Archives
Gdzie trafiły nityNarożniki kieszeni i dół rozporka
Skąd wzięły się nityZ końskich derek
PatentNr 139 121, „Improvement in Fastening Pocket-Openings"
Data udzielenia20 maja 1873, Jacobowi Davisowi i Levi Strauss & Co.

Czy pierwsze nitowane spodnie były z denimu?

Nie. Pierwsze nitowane spodnie Davisa uszyto z duck, ciężkiego bawełnianego płótna. Levi Strauss & Co. produkowało je później zarówno z duck, jak i z niebieskiego denimu.

Dlatego w tej historii Strauss to człowiek, który sprzedawał Davisowi materiał, a nie denim. Najpierw był nit, tkanina przyszła potem. Z czasem zapamiętano wersję z niebieskiego denimu, a nity są na dżinsach jako kategorii od tamtej pory, choć nie na każdej parze.

W ten sposób najsłynniejszy detal denimu okazuje się naprawą. Dziś jest częścią tego, jak wyglądają dżinsy, ale zaczął się jako odpowiedź na jedno rozdarcie w jednym miejscu.

Co nit robi, czego nie zrobi szew?

Skupia mocowanie przez wszystkie warstwy w jednym punkcie. Szew rozkłada obciążenie wzdłuż linii nici, a na samym końcu otworu ta linia się kończy i tam zaczyna się rozdarcie.

Metalowy nit wbity w tym miejscu daje obciążeniu coś sztywnego, o co może się oprzeć. Wzmocnienia szyte, takie jak ryglówki, zabezpieczają ten sam punkt naprężenia nicią zamiast metalu. To, które rozwiązanie wybrać, zależy od tkaniny, obciążenia i wyglądu.

Dla marki nity są dodatkiem, tak jak guziki czy zamki, i trzeba je opisać w specyfikacji jak każdy dodatek. Występują w różnych metalach i wykończeniach, muszą pasować do gramatury tkaniny, w którą się je wbija, a ich rozmieszczenie to detal konstrukcyjny, którego nie zostawia się osobie nabijającej je na linii.

Co nit oznacza dla Twojego projektu

Z tej historii na każdy wyrób przenoszą się dwie rzeczy.

Detal z powodem łatwiej obronić. Nit przetrwał, bo rozwiązywał prawdziwą usterkę w prawdziwym punkcie naprężenia. Kiedy dodajesz okucia albo wzmocnienia, wiedz, który punkt chronią, i zapisz to w specyfikacji.

Dodatki opisuj równie starannie jak tkaninę. W przypadku nitów to metal i wykończenie, rozmieszczenie na każdej kieszeni i potwierdzenie, że gramatura tkaniny im odpowiada. Poproś szwalnię, żeby pokazała wzmocnienia na próbce.

Jeśli planujesz wyrób z takimi okuciami, zacznij od bezpłatnego tech packa, a zanim wybierzesz zakład, przeczytaj, o co pytać producenta odzieży.

Czytaj dalej

Zapytaj nas o swój projekt.

Napisz, co chcesz wyprodukować, a powiemy, czego to wymaga, zanim się do czegokolwiek zobowiążesz. Wycena jest bezpłatna.