Skąd się wzięły miedziane nity na kieszeniach dżinsów
· 3 min czytania
Dżinsy mają nity, bo krawiec Jacob Davis wbił nity od końskich derek w narożniki kieszeni spodni roboczych, które ciągle się tam darły, a 20 maja 1873 roku on i Levi Strauss & Co. otrzymali na to patent.
W tym poradniku
Dlaczego dżinsy mają nity?
Bo spodnie robocze ciągle darły się w narożnikach kieszeni, a krawiec naprawił je metalem. Miedziane nity na dżinsach zaczęły się jako naprawa konkretnej usterki, a nie jako ozdoba.
Narożniki kieszeni to miejsca, które dostają najmocniej: wkładane ręce, wkładane narzędzia, ciężar noszonych rzeczy ciągnący otwór w dół. W wytrzymałych spodniach roboczych z lat siedemdziesiątych XIX wieku właśnie tam puszczały szwy. Nity przechodzą metalem przez wszystkie warstwy dokładnie w tych punktach i to wytrzymało.
Nity na dzisiejszych dżinsach siedzą w tym samym miejscu z tego samego powodu: na końcach każdego otworu przedniej kieszeni, tam, gdzie działa naprężenie.
Kto pierwszy założył nity na spodnie?
Jacob Davis, krawiec z Reno w Nevadzie. Według relacji samej firmy Levi Strauss & Co. żona robotnika poprosiła go około 1870 lub 1871 roku o spodnie robocze, które się nie rozpadną.
Davis wziął miedziane nity, których używał do końskich derek, i wbił je w narożniki kieszeni, a także u dołu rozporka. Relacja National Archives z jego późniejszych zeznań datuje pierwsze nitowane spodnie na styczeń 1871 roku i umieszcza nity od derek na jego stole.
Pomysł w ogóle nie wziął się z odzieży. Przyszedł z innego wyrobu na tym samym warsztacie, który miał ten sam problem, pasek pod obciążeniem, i gotowe rozwiązanie.
Dlaczego Davis potrzebował Leviego Straussa?
Bo chciał patentu, a nie było go stać na opłatę za zgłoszenie. Napisał więc do człowieka, od którego kupował materiał, Leviego Straussa, i zaproponował, żeby wystąpili o patent razem.
Strauss był dostawcą, a nie wynalazcą. Wniósł środki na zgłoszenie i firmę, która potem te spodnie produkowała. Ta współpraca zamieniła warsztatową naprawę w produkt.
Czego dotyczy patent z 1873 roku?
To patent nr 139 121 zatytułowany „Improvement in Fastening Pocket-Openings", czyli ulepszenie mocowania otworów kieszeni, udzielony 20 maja 1873 roku Jacobowi Davisowi i Levi Strauss & Co.
Tytuł dokładnie mówi, co było nowe. Nie nowe ubranie, nie nowa tkanina, nie nowy krój, tylko sposób mocowania otworów kieszeni, żeby się nie darły. Davis później kierował produkcją firmy w San Francisco.
| Fakt | Szczegóły |
|---|---|
| Wynalazca | Jacob Davis, krawiec, Reno, Nevada |
| Pierwsze nitowane spodnie | Styczeń 1871, według relacji National Archives |
| Gdzie trafiły nity | Narożniki kieszeni i dół rozporka |
| Skąd wzięły się nity | Z końskich derek |
| Patent | Nr 139 121, „Improvement in Fastening Pocket-Openings" |
| Data udzielenia | 20 maja 1873, Jacobowi Davisowi i Levi Strauss & Co. |
Czy pierwsze nitowane spodnie były z denimu?
Nie. Pierwsze nitowane spodnie Davisa uszyto z duck, ciężkiego bawełnianego płótna. Levi Strauss & Co. produkowało je później zarówno z duck, jak i z niebieskiego denimu.
Dlatego w tej historii Strauss to człowiek, który sprzedawał Davisowi materiał, a nie denim. Najpierw był nit, tkanina przyszła potem. Z czasem zapamiętano wersję z niebieskiego denimu, a nity są na dżinsach jako kategorii od tamtej pory, choć nie na każdej parze.
W ten sposób najsłynniejszy detal denimu okazuje się naprawą. Dziś jest częścią tego, jak wyglądają dżinsy, ale zaczął się jako odpowiedź na jedno rozdarcie w jednym miejscu.
Co nit robi, czego nie zrobi szew?
Skupia mocowanie przez wszystkie warstwy w jednym punkcie. Szew rozkłada obciążenie wzdłuż linii nici, a na samym końcu otworu ta linia się kończy i tam zaczyna się rozdarcie.
Metalowy nit wbity w tym miejscu daje obciążeniu coś sztywnego, o co może się oprzeć. Wzmocnienia szyte, takie jak ryglówki, zabezpieczają ten sam punkt naprężenia nicią zamiast metalu. To, które rozwiązanie wybrać, zależy od tkaniny, obciążenia i wyglądu.
Dla marki nity są dodatkiem, tak jak guziki czy zamki, i trzeba je opisać w specyfikacji jak każdy dodatek. Występują w różnych metalach i wykończeniach, muszą pasować do gramatury tkaniny, w którą się je wbija, a ich rozmieszczenie to detal konstrukcyjny, którego nie zostawia się osobie nabijającej je na linii.
Co nit oznacza dla Twojego projektu
Z tej historii na każdy wyrób przenoszą się dwie rzeczy.
Detal z powodem łatwiej obronić. Nit przetrwał, bo rozwiązywał prawdziwą usterkę w prawdziwym punkcie naprężenia. Kiedy dodajesz okucia albo wzmocnienia, wiedz, który punkt chronią, i zapisz to w specyfikacji.
Dodatki opisuj równie starannie jak tkaninę. W przypadku nitów to metal i wykończenie, rozmieszczenie na każdej kieszeni i potwierdzenie, że gramatura tkaniny im odpowiada. Poproś szwalnię, żeby pokazała wzmocnienia na próbce.
Jeśli planujesz wyrób z takimi okuciami, zacznij od bezpłatnego tech packa, a zanim wybierzesz zakład, przeczytaj, o co pytać producenta odzieży.